De uitnodiging kwam van een vriend (Loet Venhuizen), die contact had gemaakt via internet, en vroeg of dat ik mee ging. Dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd en het idee voor een Ten huize van was geboren. Daarom werd onze hoffotograaf (Ron Michielsen) gevraagd of hij beschikbaar was. Aangezien er toen nog plaats was voor nog een persoon, werd onze oude vriend Marcel gevraagd of hij de reis mee wou maken. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd zullen we maar zeggen, plus het feit dat het afgelasten van de reis naar Doncaster, voor Marcel een zware tegenvaller was, en dit dus een beetje ter compensatie!
Daar Loet in Limburg woont hadden wij bij hem thuis afgesproken om van daar te vertrekken. Het was tenslotte een heel reis naar Lippstadt (Duitsland). Onderweg werd natuurlijk over niets anders gesproken als over vogels en vooral over de vogels die wij zouden te zien krijgen. De meesten van ons hadden al een voorproefje gehad via de site van de heren op internet en alleen Marcel wist dus nog van niets. Hij kon zijn nieuwsgierigheid bijna niet bedwingen, geduld is nu toch al niet zijn beste kant. Na een voorspoedige reis, die toch zo'n 2½ uur duurde, plus bijna 2 uur vanaf ons thuis, kwamen we aan bij het gezin Schiller. Werner en zijn vrouw, plus dochter, ontvingen ons hartelijk en de koffie werd met dankbaarheid aanvaard na zo'n trip.
De primeur voor ons lag hem in het feit dat Werner 14 dagen ervoor Bundessieger was geworden en wij de eersten waren die hem vanuit het buitenland daarmee persoonlijk konden feliciteren. Na de koffie gingen we terug naar beneden, naar de tuin die op zich al schitterend was, een vijver met alles erop en eraan en achterin de tuin bevond zich de volière, het leek wel op een dubbele blokhut, zonder buitenvolières, de afmetingen waren ruw geschat 4 x 9 mtr. Binnenkomend was het eerste dat opviel de heerlijke frisse geur die er hing. Werner sprayt af en toe met etherische olie, is goed voor de luchtwegen bij de vogels, en voor de mens natuurlijk ook niet verkeerd.
Daarna viel ons oog op de nieuwe broedkooien. Allemaal pas in gebruik en precies op maat en volgens de wensen van Werner gemaakt. Het waren er 30, aan de andere kant van de volière waren er nog een 6 tal, dat waren de oude boxen zoals ze in Duitsland zeggen. Er was een essentieel verschil, de nieuwe hadden een mauve kleur, dit was volgens Werner onderzocht en dit was een van de 3 kleuren die voor de vogels het meest geschikt was. Volgens Werner waren de vogels rustiger en hij zag het verschil als hij de vogels verplaatste van de nieuwe naar de oude kooien, de vogels werden direct onrustig.
Wat we aan kwaliteit voorgeschoteld kregen, tartte onze verbeelding. De ene vogel nog mooier dan de andere, maar er waren er een paar die erboven uit staken. Een kobalt zoals onze reporter nog nooit had gezien, de kleurdiepte en het diepe masker waren zijn opvallendste kwaliteit. Van de 3 lichtgroene broers die ons werden voorgeschoteld, en die nog maar net 7 maanden oud waren, werden we allemaal even stil. Ook had Werner een paar fantastische grijsvleugels, de foto's zullen de vogels niet de eer aandoen, die ze in werkelijkheid hadden.
Werner zijn partner Thomas, kwam iedere week een keer kijken. Hij had vroeger vogels gehad, kon er niet echt afstand van doen, maar de knowhow van hem en de kennis die hij bezat waren voor Werner van onschatbare waarde. Ook had hij verschrikkelijk veel connecties, die zijn natuurlijk ook belangrijk. Drie jaar geleden had Werner een operatie ondergaan aan het hart, van toen was hij dus thuis, en had daarom de opmerking, dat als hij geweten had, dat de hobby zo duur zou zijn, hij nooit begonnen zou zijn met grasparkieten, maar gewoon was blijven voort doen met de vogels die hij had.
Op dit moment was er voor hem natuurlijk een andere wereld opengegaan, de top was bereikt, en met de vogels die er zaten zal Werner de eerst komende jaren nog vele prijzen halen, hij kweekte ook op lijnen, en de vogels hadden allemaal het grote vierkante gezicht dat wij bij Duitse vogels gewend zijn, maar ook de lengte die wij soms op deze vogels wel eens missen. Het masker en de spots waren ook van uitstekende kwaliteit, hopelijk zullen de foto's u een idee geven.
Het voer had de samenstelling zoals wij die al kennen, met veel kanarie zaad, en ook wat haver, krachtvoer werd ook op de manier bereid zoals de meeste van ons dat op dit moment al doen, ieder werkt toch op de voor hem gemakkelijkste manier, alles is ook afhankelijk van de beschikbare tijd die men heeft. Werkelijk een spraakwaterval van informatie werd ons toebedeeld, en het viel voor de reporter niet mee om het achteraf allemaal op papier te krijgen, de vreemde taal en het vergaren van info voor de Ten huize van waren niet simpel, want Werner had dus werkelijk geen enkel geheim, hij wou alles met ons delen zo kwamen we natuurlijk weer een heleboel te weten, omdat ieder toch op zijn manier werkt, en je toch weer wat opsteekt, ook al heb je al jaren vogels.
Loet en Marcel waren ook bij ons nog maar beginners, en zij hadden zoveel indrukken dat het allemaal een beetje te veel was voor ze, in de auto terug naar huis, moest er dan ook een heleboel nog worden uitgelegd. Door Werner zijn manier van uitleggen vloog werkelijk de tijd, we gingen nogmaals naar binnen voor een bak koffie, en nu werd er heerlijke zelfgemaakte cake voor ons neergezet, die door ons de met smaak werd verorberd, daarna gingen we nog eenmaal naar beneden, omdat we er niet omheen konden, dat het toch wel leuk zou zijn, om een paar vogels mee te nemen naar Nederland. Ook daar werd geen probleem van gemaakt door onze vriendelijk Duitse kampioen, en ook dat werd opgelost zoals we al heel de middag werden behandeld, duidelijke uitleg van wat waar uit kwam, hoe oud het was en natuurlijk de prijs, die ook redelijk was. Iedereen was tevreden, we gingen nog eenmaal naar binnen om afscheid te nemen van de familie, met de wens van Werner dat we zeker nog eens terug zouden komen, want ook hij had het gezellig gevonden.
De terugreis werd aanvaard, onderweg werd zoals reeds gezegd veel gesproken over de vogels, het partnership dat nog jaren hoge ogen gaat gooien in Duitsland, en misschien wel een keer daar buiten. Na nog een hapje te hebben gegeten, en afscheid genomen hebbende van Loet, reden we verder huiswaarts, waar we moe maar voldaan aankwamen, de dag was goed gevuld geweest, 's morgens om 7.30 vertrokken thuis, en 's avonds om 23.15 weer terug thuis was zeker meer dan een gewone werkdag, maar het was de moeite waard geweest, mooie vogels en goed gezelschap vergoeden veel.